Zgodnie z art. 57 Kodeksu rodzinnego i opieku\u0144czego (dalej: k.r.o.), orzekaj\u0105c rozw\u00f3d s\u0105d orzeka tak\u017ce, czy i kt\u00f3ry z ma\u0142\u017conk\u00f3w ponosi win\u0119 rozk\u0142adu po\u017cycia (\u00a7 1). Jednak\u017ce na zgodne \u017c\u0105danie ma\u0142\u017conk\u00f3w s\u0105d zaniecha orzekania o winie. W tym wypadku nast\u0119puj\u0105 skutki takie, jak gdyby \u017caden z ma\u0142\u017conk\u00f3w nie ponosi\u0142 winy (\u00a7 2).<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
W kontek\u015bcie winy warto r\u00f3wnie\u017c pami\u0119ta\u0107 o jednej z negatywnych przes\u0142anek orzeczenia rozwodu<\/strong>. Zgodnie bowiem z art. 56 \u00a7 3 k.r.o. rozw\u00f3d nie jest r\u00f3wnie\u017c dopuszczalny, je\u017celi \u017c\u0105da go ma\u0142\u017conek wy\u0142\u0105cznie winny rozk\u0142adu po\u017cycia, chyba \u017ce drugi ma\u0142\u017conek wyrazi zgod\u0119 na rozw\u00f3d albo \u017ce odmowa jego zgody na rozw\u00f3d jest w danych okoliczno\u015bciach sprzeczna z zasadami wsp\u00f3\u0142\u017cycia spo\u0142ecznego.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Problemem, kt\u00f3ry cz\u0119sto pojawia si\u0119 w praktyce, jest stopie\u0144 zawinienia ka\u017cdego z ma\u0142\u017conk\u00f3w<\/strong>. Cz\u0119sto bowiem spotykane jest przyjmowanie, \u017ce za winnego mo\u017cna uzna\u0107 tego ma\u0142\u017conka, kt\u00f3ry bardziej zawini\u0142 czy te\u017c kt\u00f3rego zachowanie by\u0142o bardziej naganne. Jest to istotny b\u0142\u0105d.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Art. 57 \u00a7 1 k.r.o. nie przewiduje rozr\u00f3\u017cnienia stopnia winy ma\u0142\u017conk\u00f3w ani nie pozwala na przyjmowanie winy mniejszej lub wi\u0119kszej<\/strong>. W jednym z orzecze\u0144 S\u0105d Najwy\u017cszy wyja\u015bni\u0142, i\u017c podstaw\u0105 przyj\u0119cia winy ma\u0142\u017conka jest ustalenie, \u017ce jego zachowanie przyczyni\u0142o si\u0119 do powstania lub pog\u0142\u0119bienia rozk\u0142adu, oboj\u0119tne natomiast ze stanowiska oceny winy jest to, w jakim stopniu ka\u017cde z ma\u0142\u017conk\u00f3w przyczyni\u0142o si\u0119 do tego. Nier\u00f3wny stopie\u0144 winy ma\u0142\u017conk\u00f3w nie stanowi przeszkody do uznania ich wsp\u00f3\u0142winnymi rozk\u0142adu po\u017cycia. Ma\u0142\u017conek, kt\u00f3ry zawini\u0142 powstanie jednej z wielu przyczyn rozk\u0142adu, musi by\u0107 uznany za wsp\u00f3\u0142winnego, chocia\u017cby drugi ma\u0142\u017conek dopu\u015bci\u0142 si\u0119 wielu i to ci\u0119\u017cszych przewinie\u0144<\/strong> (wyrok S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 29 czerwca 2000 r., sygn. akt V CKN 323\/00). W innym wyroku S\u0105d ten wskaza\u0142, \u017ce niedopuszczalna jest kompensata wzajemnych przewinie\u0144, a ma\u0142\u017conka, kt\u00f3ry zawini\u0142 jedn\u0105 z wielu przyczyn rozk\u0142adu, nale\u017cy uzna\u0107 za wsp\u00f3\u0142winnego, cho\u0107by wina drugiego ma\u0142\u017conka w spowodowaniu innych przyczyn by\u0142a ci\u0119\u017csza (wyrok z dnia 6 listopada 1997 r., sygn. akt I CKN 341\/97).<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Warte odnotowania jest r\u00f3wnie\u017c stanowisko S\u0105du Najwy\u017cszego wyra\u017cone w wyroku z dnia 28 wrze\u015bnia 2000 r., sygn. akt IV CKN 112\/00: Zwi\u0105zek jednego z ma\u0142\u017conk\u00f3w z innym partnerem w czasie trwania ma\u0142\u017ce\u0144stwa, lecz po wyst\u0105pieniu zupe\u0142nego i trwa\u0142ego rozk\u0142adu po\u017cycia mi\u0119dzy ma\u0142\u017conkami, nie daje podstawy do przypisania temu ma\u0142\u017conkowi winy za ten rozk\u0142ad.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Ka\u017cda sytuacja wymaga zatem odr\u0119bnej analizy. Mo\u017ce si\u0119 bowiem okaza\u0107, \u017ce cho\u0107 na pierwszy rzut oka wina za rozpad ma\u0142\u017ce\u0144stwa ci\u0105\u017cy tylko na jednej ze stron, to po wnikliwemu przyjrzeniu si\u0119 sprawie wygl\u0105da ona zupe\u0142nie inaczej.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n